ทุวิชาโน ปราภโว.
ทุวิชาโน ปะราพะโว
ผู้มีความรู้ในทางที่ชั่ว เป็นผู้เสื่อม.
สุวิชาโน ภวํ โหติ.
สุวิชาโน พะวัง โหติ
ผู้มีความรู้ในทางที่ดี เป็นผู้เจริญ.
ครุ โหติ สคารโว.
คะรุ โหติ สะคาระโว
ผู้เคารพผู้อื่น ย่อมมีผู้เคารพตนเอง.
เทสฺโส จ โหติ อติยาจนาย.
เทดโส จะ โหติ อะติยาจะนายะ
คนย่อมเป็นที่เกลียดชังเพราะขอมาก.
ครหาว เสยฺโย วิญฺญูหิ ยญฺเจ พาลปฺปสํสนา.
คะระหาวะ เสยโย วินยูหิ ยันเจ พาลับปะสังสะนา
วีรชนตำหนิ ดีกว่าคนพาลสรรเสริญ.
สจฺจํ เว อมตา วาจา
สัดจัง เว อะมะตา วาจา
คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย.
ยาจโก อปฺปิโย โหติ.
ยาจะโก อับปิโย โหติ
ผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รักของผู้ถูกขอ.
อนุมชฺฌํ สมาจเร.
อะนุมัดชัง สะมาจะเร
พึงประพฤติให้พอเหมาะพอดี.
นตฺถิ โลเก อนินฺทิโต.
นัดถิ โลเก อะนินทิโต
คนไม่ถูกนินทา ไม่มีในโลก.
อตฺตนา ว กตํ ปาปํ อตฺตนา สงฺกิลิสฺสติ.
อัดตะนา วะ กะตัง ปาปัง อัดตะนา สังกิลิดสะติ
ตนทำบาปเอง ย่อมเศร้าหมองเอง.
อตฺตตฺถปัญฺญา อสุจี มนุสฺสา
อัดตัดถะปันยา อะสุจี มะนุดสา
มนุษย์ผู้เห็นแก่ประโยชน์ตน เป็นคนไม่สะอาด
อปฺปมตฺโต หิ ฌายนฺโต ปปฺโปติ วิปุลํ สุขํ
อับปะมัดโต หิ ชายันโต ปับโปติ วิปุลัง สุขัง
ผู้ไม่ประมาทพินิจอยู่ ย่อมถึงสุขอันไพบูลย์
อปฺปมาโท อมตํ ปทํ
อับปะมาโท อะมะตัง ปะทัง
ความไม่ประมาท เป็นทางไม่ตาย
โกโธ สตฺถมลํ โลเก
โกโท สัดถะมะลัง โลเก
ความโกรธเป็นดังสนิมในโลก
โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ
โกทัง คัดตะวา สุขัง เสติ
ฆ่าความโกรธได้ อยู่เป็นสุข
โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท
โกทัง ทะเมนะ อุดฉินเท
พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ
วิหญฺญตี จิตฺตวสานุวตฺตี
วิหันยะตี จิดตะวะสานุวัดตี
ผู้ประพฤติตามอำนาจจิตย่อมลำบาก
ทุกฺขํ อนาโถ วิหรติ
ทุกขัง อะนาโถ วิหะระติ
คนไม่มีที่พึ่ง อยู่เป็นทุกข์
มหากรุณิโก นาโถ
มะหากะรุนิโก นาโถ
ท่านผู้เป็นที่พึ่ง ประกอบด้วยกรุณายิ่งใหญ่
เนกาสี ลภเต สุขํ
เนกาสี ละพะเต สุขัง
ผู้กินคนเดียวไม่ได้ความสุข