พระบรมราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานแก่พัฒนากรทั่วประเทศ เมื่อวันที่ 14 พฤศจิกายน 2508
"ขอบใจมากที่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำงานในหมู่บ้านชนบท และต้องประสบปัญหาต่างๆ มากมาย ขอให้ช่วยกันพัฒนาคนให้มีความเฉลียวฉลาด สามารถช่วยตัวเองได้"
“บางครั้งก็เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง เขามักจะมาต่อว่า มากกว่าจะมายอมรับสิ่งที่เขาให้ทำก็มักจะเหมือนกับว่าไม่รู้จักจบจักสิ้น หากลองกลับกันให้เราไปอยู่ในตำแหน่งที่เขายืนอยู่ เราคงจะเข้าใจเขาได้ง่ายหน่อย…และให้อภัยเขาได้”
“กับหัวหน้า…ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่ปรับกัน แต่ต้องรู้จักที่จะแบ่งปัน…เรียนรู้…และเติบโตไปด้วยกัน กับลูกน้อง เป็นเพราะรู้จักให้ ผลตอบแทนก็กลับมามาก”
“กับลูกน้อง ไม่ใช่เป็นความสัมพันธ์เฉพาะเบื้องบนกับเบื้องล่างเท่านั้น ยังมีความสัมพันธ์ด้านหุ้นส่วนอยู่ด้วย รู้จักเข้าใจและให้อภัยซึ่งกันและกัน หากรู้จักยอมรับมากกว่าที่จะจับผิด ให้รอยยิ้มมากกว่าสายตาอันตำหนิติเตียน ผลตอบแทนที่ทั้งสองฝ่ายจะได้รับก็จะยิ่งมากตามไปด้วย ไม่ใช่แค่ว่าทำงานร่วมกัน…อยู่ร่วมกันวันละไม่น้อยกว่า 8 ชั่วโมง…ทุกวัน…ไม่เพียงแต่พูดคุยกันเรื่องงาน…หากแต่จะต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อกันด้วย…แม้จะมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียด…สู้ปล่อยตัวให้สบาย สบาย ไม่ได้…พบกันถือว่ามีวาสนาต่อกัน…อยู่ร่วมกันก็ยิ่งควรจะ…เข้าใจ…ให้อภัย…และใส่ใจซึ่งกันและกัน…”